Posts

Pag-ayon ng Kapalaran

Mula sa malayo, pinagmamasdan ko ang mga graduates na nakaupo sa harapan. Suot nila ang kanilang mga toga at ramdam ko ang "atmosphere" ng graduation. Marso 31, 2011, nasaksihan ko ang graduation ni ate. Nahuli kami nila nanay at ng nakababata kong kapatid na si Jonase sa nasabing event. Buti na lamang at nakarating kami sa PICC bago ang paglalagay ng hood at sabitan ng quadri medal. Dito kasi'y ang mga magulang ang dapat na maglagay ng hood at magsabit ng medalya sa kanilang gumagradweyt na anak. Noo'y palapit na si ate sa aming pwesto. Napakaganda niya at tila napakasaya niya. Sila tatay at nanay naman ay kapwa masasaya rin para sa kanya. Sabay nilang isinuot kay ate ang hood ng kanyang toga at pagkatapos ay sinabitan ng quadri medal. Bakas ang kasiyahan sa mukha ng aming mga magulang. Proud parents talaga. Habang ako naman ay abala sa pagkuha ng mga litrato, naramdaman ko nang unti-unting tumutulo ang aking mga luha, "Huwag muna ngayon... Ano ba 'yan, masy...

WRITE IT DOWN! (Magandang Katalusan Para sa Bagong Taon) :D

Image
Here is a copy of the one year ® DAILY INSIGHTS with ZIG ZIGLAR & dr. ike reighard for January 02: WRITE IT DOWN! The Lord answered me and said: “Write the vision and make it plain on tablets, that he may run who reads it. For the vision is yet for an appointed time; but at the end it will speak, and it will not lie. Though it tarries, wait for it.” - Habakkuk 2:2-3 Some of us wander from one thing to another our whole lives. We’re capable of so much more, but we have never clarified our purpose in life. An out-of-focus purpose can’t inspire us, but a crystal-clear lens on God’s purpose for us rivets our attention and gives us energy to keep going until we reach our goals. While the prophet Habakkuk was in prayer, God told him to write down the vision He was giving him. In that day, scribes used a stylus to etch words into blocks of clay. It took work, so they thought carefully about what they wanted to write in order to avoid wasting time and tablets. We need to write our vision d...

Joan, don't quit, ok?

I can't believe it's happening to me. I created this blog in order to share to others that being a quitter won't do any good. Yeah, it's true. :D Pero now? Hah!! I'm so having a haaaard time at school and I feel like giving up already. ------------------------------ Mahirap ang buhay kolehiyo lalo pa't kung Bio ka! : Merong isang bagay akong labis na iniingatan. Kung ano man ito, 'wag niyo nang alamin pa dahil tiyak sasabihin niyong ako'y mayabang. Clue: Becarios. Kung Tomasino ka, alam mo na kung ano ito. Pero kung hindi, basta 'yun na 'yun. :P ------------------------------ Pangarap kong magtapos sa kolehiyo ng may parangal. Kahit cum laude lang, ok na. Akala ko magiging madali ang takbo ng lahat lalo pa't buong high school life ko, Biology ang favorite subject ko at dito talaga ako mahusay. Dahil dito kaya ko piniling kuhanin ang kursong ito sa kolehiyo. At ngayon nga'y kolehiyala na 'ko. Haiii... nakapapagod. Lahat mahirap. Mahira...

back in 2nd year high school

Tandang-tanda ko pa yung unang araw ko sa Kostka School, QC. Kasama ko sila ate at Jonase na kapwa mga old students na. Graduating na si ate, at grade two naman ang brother ko. 2nd yr din pumasok si ate sa Kostka, samantalang si Jonase naman, doon naggrade one. Sa pagtapak ko sa Kostka, ibang klaseng atmosphere ang naramdaman ko, kabado ako, friendless... Inasahan ko na gaya ni ate, 2nd yr. A (II-A) ako mapupunta under ni Mrs. Romela Sanga na sa mga kwento ni ate ay napakabuting teacher. Pero hindi. Nakita ko ang pangalan ko sa II-B at naka-indicate rin na sina Mr. Raymund Hernandez at Mr. Richie Hagos (kung sa'n wala 'kong idea kung sino ba sila) ang mga class advisers ko. And so hinatid na 'ko ni ate sa line ko at nagsimula na ang assembly. Para 'kong isang batang nangingilala pa lamang ng mga tao, namamangha sa kanyang mga nakikita (ibang mga mukha, magkakaibang tao...) at hindi makapaniwalang estudyante na nga ako ng Kostka... Naaalala ko pa noon nung 1st year hig...

ito ang simula

isa lamang akong ordinaryong taong maraming pangarap sa buhay. layunin nitong (second blogger) blog ko na siyempre, iblog ang lahat ng mga nais ko, partikular na sa pangangarap, paglaban at pagbangon mula sa pagkadapa. minor pa lang ako, pero masasabi kong minsan na 'kong nadapa at nag-akalang hindi na makatatayo pa, ngunit dahil sa kagustuhan kong marating (at maabot) ang mga pangarap ko, nagsikap ako, lumaban sa halip na sumuko dala ng kahinaan ng loob, at nanalig sa Diyos. at ngayon, masasabi kong nagtagumpay ako sa labang ito. kung anuman ang ipinaglaban kong iyon, malalaman niyo sa susunod. :) sa blog kong ito, ibabahagi ko ang mga karanasan ko at ng ibang tao kung sa'n ang pagsuko ay hindi kailanman option tuwing may kinahaharap o kinasasangkutan tayong problema. sa ngayon, hanggang dito na lang muna. :) salamat.